Το πρώτο ηλεκτρονικό μπασκετικό περιοδικό με την πληρέστερη Αθλητιατρική Πύλη στο ελληνικό διαδίκτυο!

Πασχαλινή βιντεοθεραπεία με μπάσκετ!

PDFΕκτύπωσηE-mail

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ - ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ


Share


Το Πάσχα έρχεται και το Age of Basketball για ακόμα μια φορά επανέρχεται και σας παρασύρει σε βραδιές μπασκετικής βιντεοθεραπείας. Σήμερα μια λίστα με 4 ντοκιμαντέρ για όλα τα γούστα για να σας κρατήσει συντροφιά. Τα είδαμε, και τα κριτικάρουμε για εσάς για να ξέρετε τι να περιμένετε...


Iverson

Στόρι: Η καριέρα του Άλεν Άιβερσον από το σχολείο μέχρι την αποχώρησή του από το μπάσκετ. Διανθισμένο με πλούσιο αρχειακό υλικό και ιδιαίτερη έμφαση στην προσωπικότητα, την κοινωνική του επιρροή, τη σχέση του με τον Λάρι Μπράουν και τα μπλεξίματα του με το νόμο.

Θα πατήσεις Pause; Θα το δεις όλο, τόσο για το μπάσκετ όσο και για να καταλάβεις το τι σήμαινε ο Άιβερσον για χιλιάδες παιδιά.

Μπασκετικό highlight: Οι στιγμές του από τη σεζόν 2000-01 παραμένουν ντοκουμέντο για μία από τις καλύτερες χρονιές που είδε ποτέ το NBA από έναν παίχτη.

Πρέπει να ξέρεις ότι: ο Άιβερσον καταδικάστηκε και φυλακίστηκε άδικα όταν ήταν 18 χρονών, με ένα βίντεο που θα τον αθώωνε να αποκρύπτεται από τα στοιχεία.

Θα θυμάμαι τη σκηνή... που ο Άιβερσον αντιδράει στην ανακοίνωση του Στερν ότι οι αθλητές πρέπει να ντύνονται με κουστούμια έξω από τα γήπεδα. Μια απελπισμένη προσπάθεια να ανακόψει την «κακή επιρροή» της χιπ χοπ κουλτούρας από το μπάσκετ.

Ατάκα (ή λόγος για να το δεις): «Μα δε θα βρούμε κι άλλο παιδί σαν αυτόν στα επόμενα 5-10 χρόνια;». «Όχι.»

Και για κριτική: Ακόμα και τα αμφιλεγόμενα στοιχεία της προσωπικότητάς του περνούν υπό ένα θετικό πρίσμα.

Κατάλληλο για... τους φαν του NBA.


One in a Billion



Στόρι: Η ιστορία του Σατνάμ Σινγκ Μπαμάρα, του πρώτου Ινδού που επιλέχθηκε ποτέ στο draft του NBA το 2015. Το ντοκιμαντέρ καταγράφει τα πρώτα χρόνια της ζωής του από ένα μικρό χωριό της επαρχιακής Ινδίας και έπειτα παρακολουθεί όλη την εξέλιξή του στις ακαδημίες των ΗΠΑ μέχρι την ημέρα του ντραφτ.

Θα πατήσεις Pause; Ίσως αλλά θα γυρίσεις να το δεις για να παρακολουθήσεις πρακτικά το πώς οι Αμερικάνοι αγκάλιασαν τον Σατνάμ για να το κάνουν πρακτικά το απόλυτο project 10-15 ετών που αν πετύχει θα αλλάξει τον κόσμο τους τόσο όσο και ο Γιάο.

Μπασκετικό highlight: Πολύ λίγα αλλά το ύψος του και το σώμα του κυριαρχούν σε όλα τα πλάνα.

Πρέπει να ξέρεις ότι: 635 εκατομμύρια άτομα στην Ινδία παρακολούθησαν τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου κρίκετ του 2015. Είναι η τελευταία τόσο μεγάλη αγορά που δεν έχει ανοίξει ακόμα για το μπάσκετ.

Θα θυμάμαι τη σκηνή... με το πρώτο κλειστό γήπεδο στην Ινδία που προπονήθηκε ο Σατνάμ. Είναι από τα καλύτερα γήπεδα στη χώρα, αλλά το ταβάνι έχει τρύπες, μέσα πετούν πουλιά, δεν έχει θέρμανση ή κλιματισμό, και από έξω φαίνεται ερείπιο.

Ατάκα (ή λόγος για να το δεις): «Μου είπαν: ‘Τώρα έχεις ευθύνη για την οικογένειά σου, για τους προπονητές σου, για τη χώρα σου’, και σκέφτηκα: ‘Μα είναι πάρα πολλά’.

Και για κριτική: Λίγο μπάσκετ, αναμενόμενο βέβαια αφού ο Σατνάμ δεν έχει παίξει επαγγελματικά ακόμα.

Κατάλληλο για... όσους ψάχνουν μια inside ματιά στο διεθνές σκάουτινγκ και τις μπασκετικές ακαδημίες των ΗΠΑ, αλλά και στην ανθρώπινη ιστορία ενός παιδιού που δυσκολεύεται να καταλάβει πόσο ψηλά στοχεύουν οι άλλοι για αυτόν.


#Rucker50



Στόρι: Η 50η επέτειος του Rucker Park, του πιο διάσημου μπασκετικού playground της Νέας Υόρκης. Στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε δηλώσεις ανθρώπων που έζησαν το διάσημο καλοκαιρινό του τουρνουά.

Θα πατήσεις Pause; Δεν έχει την ατμόσφαιρα που θα ήθελες αλλά σου δείχνει τη σημασία του ανοιχτού γηπέδου για την εξέλιξη του επαγγελματικού μπάσκετ.

Μπασκετικό highlight: Το ESPN να μεταδίδει αγώνες live από το Rucker Playground στις δεκαετίες του ’70-80 επειδή «εκεί ήταν οι καλύτεροι παίκτες του κόσμου» .

Πρέπει να ξέρεις ότι: Επαγγελματίες από το ΝΒΑ πήγαιναν τα καλοκαίρια για να παίξουν στο τουρνουά του Rucker Park.

Θα θυμάμαι τη σκηνή... που αγώνες στο καλοκαιρινό τουρνουά του Rucker μαζεύονταν θεατές από όλη την Ανατολική ακτή των ΗΠΑ για να παρακολουθήσουν από κοντά, σκαρφαλωμένοι σε δέντρα, κρεμασμένοι από μπαλκόνια, ανεβασμένοι σε ξυλοπόδαρα.

Ατάκα (ή λόγος για να το δεις): «Θα ήταν ίδιο το μπάσκετ αν δεν ήταν στο Rucker ο Τζούλιους για να πει ‘καλύτερα να με λέτε Doctor’;».

Και για κριτική: Του λείπει σκηνοθετικά η μυστηριακή ατμόσφαιρα που θα ήθελες να έχει ένα ντοκιμαντέρ για ένα σχεδόν μυθικό playground.

Κατάλληλο για... κάθε φίλο του σύγχρονου NBA που θέλει να καταλάβει από πού προέρχεται μέρος της σημερινής κουλτούρας.


At All Costs



Στόρι: Μια ματιά εκ των έσω στην AAU, τα καλοκαιρινά all-star τουρνουά για παιδιά 11-17 ετών που ψάχνουν να εντυπωσιάσουν σκάουτερ σε όλη τη χώρα, να προσελκύσουν αθλητικές υποτροφίες σε κολέγια ή να κυνηγήσουν το άλμα στο ΝΒΑ. Εκεί που κυβερνάνε οι σκάουτερ και οι recruiters και οι έφηβοι σπονσοράρονται από φίρμες αθλητικών παπουτσιών.

Θα πατήσεις Pause; Όχι. Γονείς που εξαντλούν τα παιδιά τους, recruiters που φιλοξενούν παιδιά στο σπίτι τους για όλο το καλοκαίρι για να τους πηγαίνουν σε τουρνουά και προπονήσεις, φίρμες παπουτσιών που εξαγοράζουν ανθρώπους και ομάδες σε ένα περιβάλλον που δεν είναι υπό έλεγχο, ατζέντηδες που κλείνουν συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, και έφηβοι που όσο εύκολα τους δίνονται τα πάντα τόσο εύκολα τους ξεχνάνε.

Μπασκετικό highlight: Πολλές φάσεις από τα καλύτερα εφηβικά ταλέντα της Αμερικής.

Πρέπει να ξέρεις ότι: Παιδιά που δεν είναι ούτε 16 χρονών καταλήγουν να παίζουν ως και 100 αγώνες σ’ένα μόνο καλοκαίρι στην AAU.

Θα θυμάμαι τη σκηνή... που ένα από τα χαμένα ταλέντα της AAU, ο Σέι Κόττον, αναπολεί και αναριωτέται: «Πώς μπορείς να προστατευτείς από όλες αυτές τις επιρροές που προσπαθούν να σε ρουφήξουν σαν δίνη;»

Ατάκα (ή λόγος για να το δεις): «Το καλύτερό τους σενάριο είναι να βρουν ένα τρομερό ταλέντο που έχει μόνο ένα γονιό, τη μαμά του, και αυτή δεν ξέρει τίποτα για το άθλημα.»

Και για κριτική: Το ντοκιμαντέρ σου δείχνει όλα τα κακώς κείμενα μέσα από τα μάτια μιας από τις πιο επιτυχημένες – και διαπλεκόμενες – ακαδημίες της AAU και σε αφήνει να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα χωρίς να βάζει συναίσθημα.

Κατάλληλο για... γονείς, νέους αθλητές, και κάθε έναν από εμάς που έπαιξε κάποτε σε ακαδημίες ελπίζοντας να τα καταφέρει επαγγελματικά. Το πάθος γονιών και recruiters που προσπαθούν να δουν ποιοι είναι οι καλύτεροι προκαλώντας εξάντληση στα παιδιά τους μέχρι να δούνε ποιος θα αντέξει σε αφήνει χωρίς κανέναν κυνισμό για τη διαδικασία.

Α.Κ.


Share